حمل و نقل نیوزیلند – سیستم حمل و نقل در نیوزیلند چگونه است؟

حمل و نقل نیوزیلند

حمل و نقل در نیوزیلند به دلیل جغرافیا و توپوگرافی کوهستانی این کشور و تراکم پایین جمعیت در اکثر نقاط، و همچنین قرار گرفتن شهرها در خط ساحلی طولانی نیوزیلند، با چالش های بسیاری رو به رو بوده است. قبل از ورود اروپاییان به این سرزمین، مائوری ها که بومیان نیوزیلند محسوب می شوند، اغلب یا با پای پیاده طی مسیر می کردند یا از قایق ها در مسیر رودخانه ها و امتداد سواحل استفاده می کردند.

سپس با ورود اروپاییان به نیوزیلند، کشتیرانی و احداث خطوط راه آهن، انقلابی در سیستم حمل و نقل این کشور پدید آورد. بعد از آن جاده ها و خیابان های امروزی در کنار خطوط هوایی، سیستم حمل و نقل نیوزیلند را مدرن کردند. هرچند امروزه همچنان حمل و نقل کالاهای عمده از طریق کشتی ها و خطوط ریلی انجام می پذیرد، با این حال تلاش برای توسعه ی سیستم های حمل و نقل عمومی در شهرها و برای سفرهای بین شهری ادامه دارد. مسئولیت توسعه حمل و نقل عمومی در درجه اول بر عهده ی مسئولان محلی است، در حالی که توسعه و نگهداری بزرگراه های ایالتی وظیفه ی دولت مرکزی است.

حمل و نقل جاده ای در نیوزیلند

شبکه بزرگراه ایالتی زیرساخت اصلی جاده ای است که مراکز شهری نیوزیلند را به هم متصل می کند. این شبکه ی بزرگراهی توسط آژانس حمل و نقل نیوزیلند اداره می شود. اکثر جاده‌ های فرعی یا معابر داخل شهر توسط شوراهای شهر یا منطقه مدیریت می‌شوند. اگرچه برخی از آنها تحت کنترل سایر مقامات مانند اداره حفاظت نیوزیلند یا مقامات بندر و فرودگاه قرار دارند.

حمل و نقل جاده ای در نیوزیلند

شبکه ی بزرگراه ها

نیوزلند دارای یک شبکه بزرگراه دولتی به طول 10895 کیلومتر (5974 کیلومتر در جزیره شمالی و 4921 کیلومتر در جزیره جنوبی است که تا اوت 2006، 170 کیلومتر آن آزاد راه است. این جاده‌ ها به 82000 کیلومتر جاده‌ ی محلی، چه آسفالته و چه بدون آسفالت، مرتبط هستند. بزرگراه‌ های ایالتی 50 درصد از کل ترافیک جاده ‌ای کشور نیوزیلند را در خود جای داده اند و آزاد راه ‌ها 9 درصد از کل ترافیک را به خود اختصاص داده اند (این در حالی است که آنها تنها 3 درصد از کل شبکه بزرگراهی ایالتی و مقدار بسیار کمی از کل شبکه جاده‌ای را تشکیل می‌دهند).

محدودیت سرعت در نیوزیلند

حداکثر سرعت پیش ‌فرض در جاده‌ های بدون ترافیک در نیوزیلند 100 کیلومتر در ساعت برای خودروها و موتورسیکلت‌ها است و 50 کیلومتر در ساعت , سرعت پیش ‌فرض در مناطق شهری است.

قانون حمل و نقل زمینی (تعیین محدودیت های سرعت) که در 24 آگوست 2017 لازم الاجرا شد، مقرراتی را برای تعیین محدودیت سرعت 110 کیلومتر در ساعت در برخی از بزرگراه ها و آزادراه ها اضافه کرد. برای در نظر گرفتن محدودیت سرعت 110 کیلومتر در ساعت، جاده باید دارای دو باند باشد، دارای دو خط در هر جهت، یک مانع میانی، بدون تقاطع در سطح، و بدون پیچیدگی برای سرعت کمتر از 110 کیلومتر در ساعت. وسایل نقلیه ای که حداکثر سرعت کمتری دارند، مانند کامیون های سنگین و وسایل نقلیه یدک کش، همچنان مشمول این محدودیت هستند.

انواع محدودیت سرعت

محدودیت سرعت در نیوزیلند

چندین نوع محدودیت سرعت در نیوزیلند وجود دارد:

پیش ‌فرض: محدودیت سرعت پیش ‌فرض تنها هنگام ورود یا خروج از مناطق شهری و روستایی تعیین‌ شده به عنوان محدودیت سرعت درج می‌شود. در مناطق شهری محدودیت سرعت پیش فرض 50 کیلومتر در ساعت است در حالی که در مناطق روستایی محدودیت سرعت 100 کیلومتر در ساعت است. تعریف منطقه شهری بر اساس وجود روشنایی خیابان است.

دائمی: جایی که محدودیت سرعت اعلام شده برای بخش خاصی از جاده تعیین شده است. در این جاده ها هر 2 تا 3 کیلومتر علائم تکراری وجود دارد. این محدودیت ها اغلب برای مناطقی در نظر گرفته می شوند که ماهیت شهری یا روستایی منطقه برای کاربران جاده مشخص نیست و اعمال محدودیت سرعت پیش فرض ناامن است.

تعطیلات: که در آن محدودیت سرعت در نظر گرفته شده فقط برای دوره هایی خاص (تعطیلات) اعمال می شود. در خارج از دوره ی مشخص، علامت محدودیت سرعت حذف شده یا قابل مشاهده نیست. به عنوان مثال در یکی از بزرگراه های ایالتی که محدودیت سرعت تعطیلات 50 کیلومتر در ساعت بین 20 دسامبر و 31 ژانویه در آن اعمال می شود، درخارج از این تاریخ ها محدودیت پیش فرض 100 کیلومتر در ساعت در نظر گرفته شده است.

متغیر: که در آن محدودیت سرعت می تواند در زمان های مختلف روز به دلیل تغییر ماهیت خطرات جاده تغییر کند. این محدودیت اغلب در مناطقی که مدرسه یا موسسات آموزشی وجود دارند اعمال می شود. همچنین ممکن است در جاده هایی که دارای ازدحام زیاد در ساعات شلوغی است یا خطراتی مربوط به آب و هوای نیوزیلند وجود دارد، محدودیت هایی اعمال شود. ترافیکی که در جهات مختلف حرکت می کند نیز ممکن است با محدودیت های متفاوتی مواجه شود.

موقت: زمانی که فعالیتی در جاده یا نزدیک آن انجام می شود که محدودیت سرعت موجود جوابگوی آن نیست، محدودیت سرعت موقت اعمال می شود.

اضطراری: این محدودیت سرعت ممکن است در حین و بعد از بلایای طبیعی مانند زلزله، سیل، آتش سوزی، گردباد و غیره در جایی که محدودیت های سرعت موجود کافی نیست، اعمال شود.

محدودیت سرعت در نیوزیلند

منابع مالی حمل و نقل جاده ای نیوزیلند

به طور معمول بیشتر جاده‌ ها در نیوزیلند توسط مقامات راهداری محلی که درآمد خود را از نرخ‌ های محلی به دست می ‌آوردند تأمین مالی می ‌شدند. از آنجایی که نیاز به جاده ‌های جدید اغلب در بخش‌ هایی از کشور مورد نیاز بود که درآمد حاصل از نرخ ها محلی کافی به نظر نمی رسید، اختیارات کارهای عمومی به دولت مرکزی محول شد. امروزه، تمام بودجه برای بزرگراه‌ های ایالتی و حدود 50 درصد بودجه برای جاده های محلی مستقیما از طریق صندوق حمل ‌و نقل زمینی ملی و از طریق پرداخت عوارض توسط رانندگان تأمین می ‌شود.

ناوگان وسایل نقلیه

بیش از نیمی از وسایل نقلیه سبک سواری که برای اولین بار در نیوزیلند مورد استفاده قرار می گیرند، وارداتی هستند. در سال 2013، ثبت نام خودروهای جدید با 7 درصد افزایش نسبت به سال 2012 به 82235 دستگاه رسید و فروش خودروهای دست دوم به 98971 دستگاه رسید. تا سال 2017 به ازای هر 1000 نفر 792 وسیله نقلیه سبک وجود داشت که یکی از بالاترین مالکیت وسایل نقلیه در جهان بود. در سال 2019 تعداد 4,403,690 وسیله نقلیه در نیوزیلند وجود داشت.

خرید و اجاره ی خودرو در نیوزیلند

خرید و اجاره ی خودرو در نیوزیلند

در نیوزیلند امکان خرید خودرو به روش های مختلف از جمله روش های زیر امکانپذیر است:

  • خرید خودروی دست دوم
  • نمایشگاه های خودرو که در شهرهای بزرگ برپا می شود
  • آگهی های روزنامه ها
  • نمایندگی های خودرو

معمولا قیمت خودرو در نیوزیلند بسیار پایین است و امکان خرید خودرو با کیفیت مناسب برای همه ی اقشار وجود دارد. به همین دلیل شاید خرید خودرو در این کشور از اجاره ی آن بسته به نوع استفاده به صرفه تر باشد.

حمل و نقل عمومی در نیوزیلند

حمل و نقل عمومی در نیوزیلند

حمل و نقل عمومی در نیوزیلند در بسیاری از مناطق شهری این کشور با انواع مختلف وجود دارد. ناوگان اتوبوسرانی مدل اصلی حمل و نقل عمومی در نیوزیلند است. همچنین دو شهر بزرگ کشور یعنی اوکلند و ولینگتون، دارای سیستم ‌های ریلی حومه ‌ای هستند که در سال ‌های اخیر مورد حمایت و سرمایه ‌گذاری بیشتری قرار گرفته ‌اند. برخی از شهرها نیز خدمات کشتی رانی محلی را ارائه می دهند. هیچ متروی سریع السیر و هیچ سیستم تراموا (به عنوان مثال راه آهن سبک) در هیچ نقطه ای در نیوزیلند فعال نیست (به جز برخی از موزه ها و خدمات توریستی در محله واینارد در اوکلند و کرایست چرچ). هر چند تراموا زمانی نقش مهمی در حمل و نقل عمومی نیوزلند داشته است.

دوچرخه سواری در نیوزیلند

دوچرخه سواری در نیوزیلند

استفاده از دوچرخه در نیوزیلند به عنوان یک تفریح و ورزش نسبتا محبوب است و 31% از نیوزیلند های بالای 15 سال در هر سال به دوچرخه سواری می پردازند. اما به عنوان یک وسیله ی نقلیه برای رفت و آمد در شهر اینطور نیست. میزان استفاده از دوچرخه برای جابجایی در شهرهای بزرگ نیوزیلند حدود 1% و در کل کشور حدود 2% برآورد می شود. دلیل اصلی این موضوع طبق گزارش اداره حمل و نقل منطقه ای اوکلند آن است که اغلب ساکنان این شهر معتقدند که دوچرخه سواری در شهرها معمولا ناایمن است و دلیل اصلی آمار پایین رفت و آمد با دوچرخه در نیوزیلند نیز به دلیل ترس از ایمنی پایین آن است.

در نیوزیلند دوچرخه ‌ها به ‌عنوان «وسایل نقلیه» طبقه ‌بندی می‌شوند، در نتیجه دوچرخه سواران از نظر قانونی موظف به استفاده از خیابان ها هستند و این قانون، دوچرخه سواران را مجبور می‌کند با وسایل نقلیه موتوری سنگین و با سرعت حرکت کنند. فقط کارکنان پست از نظر قانونی مجاز به سوار شدن در مسیرهای پیاده روی هستند.

حمل و نقل ریلی در نیوزیلند

حمل و نقل ریلی در نیوزیلند بخشی جدایی ناپذیر از شبکه حمل و نقل این کشور است. خطوط آهن نیوزیلند دارای یک شبکه سراسری 4375.5 کیلومتری است که بیشتر شهرهای بزرگ در جزایر شمالی و جنوبی را به هم وصل می کند و با خطوط ریلی و جاده ای بین جزیره ای به هم متصل می شوند. حمل ‌و نقل ریلی در نیوزیلند تمرکز ویژه ‌ای بر صادرات و واردات کالاها بصورت عمده دارد. با 19 میلیون تن خالص جابجایی سالانه از طریق راه‌آهن که 99.5 درصد صادرات و واردات نیوزیلند از طریق بنادر دریایی این کشور را شامل می شود.

حمل و نقل ریلی در نیوزیلند

شبکه خط آهن در نیوزیلند

در مجموع 3898 کیلومتر خط راه آهن در نیوزیلند وجود دارد که از این مقدار 506 کیلومتر آن برقی است. زمین شبکه ملی راه آهن متعلق به شرکت راه آهن نیوزیلند است و مالک شبکه و اپراتور اصلی حمل و نقل ریلی شرکت دولتی KiwiRail است. شبکه ملی از سه خطِ اصلی، هفت خط فرعی و حدود نود خط انشعاب تشکیل شده است. بیشتر خطوط توسط دولت ساخته شد اما تعداد کمی از آنها توسط بخش خصوصی احداث شدند که البته بعدا ملی شدند. در سال 1931، قانون صدور مجوز حمل و نقل به تصویب رسید که راه آهن را به مدت پنجاه سال از رقابت مصون می کرد. شرکت راه آهن در سال 1983 توسط اداره راه آهن نیوزیلند ایجاد شد و صنعت حمل و نقل زمینی در سال 1983 به طور کامل از آن مقررات زدایی شد.

بین سال ‌های 1982 تا 1993 صنعت ریلی تحت یک بازنگری اساسی قرار گرفت که شامل شرکت ‌سازی، تجدید ساختار، کوچک ‌سازی، تعطیلی خطوط و ایستگاه‌ ها و خصوصی ‌سازی می‌ شد. در ماه مه 2008، دولت موافقت کرد که خطوط راه آهن را به مبلغ 665 میلیون دلار خریداری کند.

حمل و نقل دریایی در نیوزیلند

نیوزیلند سابقه ای طولانی در کشتیرانی بین المللی و ساحلی دارد. هم برای اقوام مائوری و هم مهاجران اروپایی حمل و نقل ساحلی یکی از روش های اصلی جابجایی بود. نیوزیلند دارای 1609 کیلومتر آبراه داخلی قابل کشتیرانی است.

حمل و نقل دریایی در نیوزیلند

کشتیرانی بین المللی

از لحاظ تاریخی، حمل و نقل بین المللی به و از نیوزیلند با آمدن اولین کاوشگر و تاجر اروپایی آغاز شد و ظرف مدت کوتاهی به مقصد مورد علاقه صیادان نهنگ و همچنین بازرگانان برای تجارت با مائوری ها تبدیل شد.

در قرن نوزدهم، یکی از مهم ترین تغییرات برای کشتیرانی نیوزیلند با معرفی کشتی های یخچال دار رخ داد که به نیوزیلندی ها اجازه می داد گوشت را به خارج از کشور و در درجه اول به بریتانیا صادر کنند. این موضوع منجر به شکوفایی صنعت کشاورزی شد، چراکه ناگهان راهی برای ارسال کالاهای خود به بازارهای سراسر جهان پیدا کرد.

کشتیرانی ساحلی

کشتیرانی ساحلی نقش مهمی را برای جابجایی سریع و کارآمد مقادیر زیاد کالا در نیوزیلند ایفا کرده است. در سال مالی 2003 / 2004 محموله های ساحلی در نیوزیلند در مجموع حدود 8.6 میلیون تن بود که 85 درصد آن هنوز توسط کشتیرانی داخلی و 15 درصد توسط کشتیرانی بین المللی حمل می شد.

حمل و نقل هوایی در نیوزیلند

بخش سفرهای هوایی کشور نیوزیلند توسط 15 شرکت هواپیمایی ارائه می شود. بزرگترین شرکت هواپیمایی ایر نیوزیلند است که یک شرکت هواپیمایی دولتی است.

حمل و نقل هوایی در نیوزیلند

فرودگاه های نیوزیلند

123 فرودگاه در نیوزیلند وجود دارد. پنج ارائه دهنده خدمات هوایی بین المللی (و همچنین خدمات داخلی) شامل موارد زیر به ارائه خدمات مشغول هستند.

اوکلند و کرایست چرچ (به ترتیب بزرگترین فرودگاه های جزایر شمالی و جنوبی) خدمات بین المللی در مسافت های طولانی و کوتاه را ارائه می دهند. ولینگتون، داندین و کوئینزتاون خدمات بین المللی کوتاه مدت را به استرالیا و فیجی ارائه می کنند. حدود 30 فرودگاه دیگر خدمات هوایی داخلی برنامه ریزی شده را فراهم می کنند. شلوغ ترین فرودگاه اوکلند است که در سال منتهی به دسامبر 2015، تعداد 16,487,648 (9,005,612 بین المللی و 7,482,036 داخلی) مسافر را جابه جا کرده است.

مقالات مرتبط

پاسخ‌ها

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.